FABRYKA AEC

London General Omnibus Company (LGOC) została założona w 1855 roku w celu połączenia i regulacji wówczas konnych usług omnibus działających w Londynie. Firma rozpoczęła produkcję omnibusów silnikowych na własny użytek w 1909 roku, a X-type zaprojektował jej główny inżynier motoryczny, Frank Searle, w zakładach przy Blackhorse Lane w Walthamstow. Po X-type pojawił się projekt B-type Searle’a, uznawany za jeden z pierwszych masowo produkowanych pojazdów użytkowych. W 1912 roku LGOC zostało przejęte przez Underground Group, która wówczas posiadała większość londyńskiego metra oraz rozległe operacje tramwajowe. W ramach reorganizacji po przejęciu utworzono osobny zakład dla elementów produkcyjnych autobusów, nazwany Associated Equipment Company, znany lepiej jako AEC. Pierwszym pojazdem użytkowym AEC była ciężarówka oparta na podwoziu autobusu X-type. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku zdolność AEC do produkcji dużych ilości pojazdów na ruchomych liniach montażowych, opartych na amerykańskich zasadach, stała się istotna dla zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na ciężarówki wojskowe. AEC rozpoczęło masową produkcję swojej ciężarówki typu Y o masie 3 ton w 1916 roku, w tym niektórych z silnikami Daimlera, oznaczonymi i dostarczanymi jako Daimler. Po zakończeniu wojny wyprodukowano ponad 10 000 ciężarówek typu Y – co czyni AEC największym krajowym dostawcą ciężarówek dla wojska kraju w Wielkiej Brytanii. Od tego czasu AEC zaczęło współpracować zarówno z ciężarówkami, jak i autobusami. W 1926 roku AEC i Daimler utworzyły Associated Daimler Company, która została rozwiązana dwa lata później. W 1927 roku AEC przeniosło produkcję z Walthamstow do nowej fabryki w Southall. G. J. Rackham został mianowany głównym inżynierem i projektantem w 1928 roku. Wcześniej pracował dla Leyland Motors. Jego pomysły znacząco przyczyniły się do reputacji AEC w zakresie jakości i niezawodności. Od 1929 roku AEC zaczęło produkować nowe modele: nazwy ciężarówek zaczynały się od „M” (Majestic, Mammoth, Mercury i inne), a autobusów na „R” (Regent, Regal, Renown i inne). Te oryginalne modele „M” były produkowane do końca II wojny światowej. AEC wprowadziło silniki wysokoprężne w całej gamie w połowie lat 30. XX wieku. W latach 1931–1938 AEC i English Electric współprodukowały trolejbusy. AEC dostarczało podwozie, a English Electric silniki elektryczne i sprzęt sterujący. W 1932 roku AEC przejęło kontrolny pakiet udziałów w brytyjskiej spółce zależnej amerykańskiej firmy Four Wheel Drive (FWD) i zaczęło stosować bardziej standardowe komponenty AEC w tych pojazdach, w tym w ciągniku artyleryjskim AEC 850. Aby uniknąć nieporozumień, były one sprzedawane pod nazwą Hardy. Produkcja zakończyła się około 1936 roku. W 1933 roku AEC współpracowało z GWR przy produkcji wagonu silnikowego diesla o nadwoziu w stylu art deco. Było to następcą udanej adaptacji autobusu jednopiętrowego Regal do użytku kolejowego. W 1934 roku zamówiono kolejne trzy pojazdy, z których ten ostatni wyposażony był w dwa zestawy silników i skrzyń biegów. Kolejne serie z bardziej kanciastym nadwoziem były dostarczane w latach poprzedzających wojnę. Produkcja niemilitarna zakończyła się w 1941 roku, a od tego czasu do 1944 AEC wyprodukowało prawie 10 000 pojazdów na potrzeby wojenne. Podczas wojny AEC produkowało swój 10-tonowy ciągnik artyleryjski 4×4 Matador (adaptację ich komercyjnego ciężarówki 4×2 Matador, która wykorzystywała doświadczenia AEC z przedsięwzięciem Hardy FWD). Matador był używany do holowania dział takich jak działo średniego kal. 5,5 cala i działo przeciwlotnicze kal. 3,7 cala. Podwozie Matador posłużyło jako podstawa dla Deacon, samobieżnej armaty przeciwpancernej kal. 6 funtów, która była krótko używana w Afryce Północnej. W 1946 roku AEC i Leyland Motors utworzyły British United Traction jako wspólne przedsięwzięcie produkujące trolejbusy i urządzenia trakcyjne do wagonów spalinowych, ponieważ zmniejszony popyt nie wymagałby obecnej mocy obu właścicieli. Również w 1948 roku AEC przejęło Crossley Motors i Maudslay Motor Company, a 1 października 1948 roku AEC utworzyło Associated Commercial Vehicles (ACV) jako spółkę holdingową dla nowo nabytych firm oraz własną firmę produkcyjną, która została przemianowana na AEC Limited. Inicjały AEC pozostały na pojazdach, z wyjątkiem niektórych wersji z odznaką, takich jak autobus Crossley Regent. W 1949 roku ACV przejęło firmę autokaroseriową Park Royal Vehicles wraz z jej spółką zależną Charles H Roe. Park Royal zaprojektował nową kabinę dla AEC Mercury w połowie lat 50., która pojawiła się we wszystkich modelach w tej gamie. W 1961 roku ACV przejęło Thornycroft. Nazwa Thornycroft zniknęła ze wszystkich pojazdów poza specjalistycznymi lotniskowymi pojazdami ratunkowymi, takimi jak Nubian oraz terenowym ciągnikiem Antar. Produkcję AEC Dumptruk przeniesiono do Basingstoke, a sześciobiegową skrzynią biegów Thornycroft o stałym zaczepce, a później wersje dziewięcio- i dziesięciobiegowe ze zmianą zakresu, zostały zamontowane w autobusach i ciężarówkach AEC, Albion i Leyland. Leyland Motors przejął ACV w 1962 roku. Ciężarówki AEC otrzymały te same kabiny „Ergomatic”, co kilka marek Leyland (w tym Albion). W 1968 roku wszystkie dwupoziomowe autobusy AEC zakończyły produkcję wraz z ukończeniem ostatnich Routemasterów, a ostatnie autobusy, autokary i ciężarówki powstały w 1979 roku. Nazwa AEC faktycznie zniknęła z pojazdów użytkowych w 1977 roku, ale Leyland Marathon był produkowany w zakładzie Southall aż do zamknięcia go przez British Leyland w 1979 roku. W 1979 roku produkcja pojazdów Leyland (AEC) została przeniesiona do pozostałych zakładów Leyland Truck and Bus.

ŹRÓDŁO : WIKIPEDIA