SD.KFZ.222

RYS HISTORYCZNY : Leichter Panzerspähwagen (z niem. „Lekki opancerzony wóz rozpoznawczy”) – seria samochodów pancernych z napędem na cztery koła (oznaczonych jako Sd.Kfz.221, Sd.Kfz.222 i Sd.Kfz.223), produkowanych w Niemczech w latach 1935–1944. Sd.Kfz. 221 był pierwszym z serii lekkich pojazdów rozpoznawczych zaprojektowanych tak, aby spełniały wymagania operacyjne, w tym niezawodność, zdolność do jazdy na różnych rodzajach paliwa, prostą konstrukcję i dobre osiągi w terenie. Typ ten okazał się jednak zbyt mały i zbyt słabo uzbrojony, dlatego w latach 1936-37 planowano cięższą wersję, wykorzystującą jedno z dwóch standardowych podwozi dla czterokołowych samochodów pancernych – jedno z silnikiem montowanym z przodu, drugie z tyłu. Ten ostatni był używany w Sd.Kfz. 222, który następnie stał się standardowym lekkim samochodem pancernym w służbie armii niemieckiej aż do klęski nazistowskich Niemiec.

OPIS  : SD. KFZ. 222

Pojazdy zostały opracowane przez Eisenwerk Weserhütte z Bad Oeynhausen przy użyciu podwozia typu Horch 108 (jedna ze znormalizowanych konstrukcji ciężkiego samochodu terenowego dla sił zbrojnych Einheits-PKW der Wehrmacht) z pochylonym nadwoziem pancernym i wieżą. Podwozia zostały zbudowane przez firmę Horch (Auto Union) w Zwickau i zmontowane przez F. Schichau z Elbing i Maschinenfabrik Niedersachsen Hannover w Hanowerze-Linden. Zamontowany z tyłu silnik benzynowy to pierwotnie 3,5-litrowy silnik Horch V8 o mocy 75 KM (55 kW) od 1942 roku został zastąpiony przez silnik 3,8 l o mocy 90 KM (66 kW) , co daje mu prędkość drogową 80 km/h i prędkość terenową 40 km/h. Miał maksymalny zasięg 300 km. Używany przez bataliony rozpoznawcze (Aufklärungs-Abteilung) dywizji pancernych, typ ten sprawdzał się wystarczająco dobrze w krajach o dobrej sieci drogowej, takich jak te w Europie Zachodniej. Jednak na froncie wschodnim i na pustyniach kampanii północnoafrykańskiej ta klasa pojazdów była ograniczona ze względu na stosunkowo słabe osiągi terenowe. Sd.Kfz. 222 był wyposażony w cięższe uzbrojenie i większą wieżę niż Sd.Kfz. 221, ale nadal był stosunkowo ciasny i brakowało mu górnej osłony, poza drucianą osłoną zaprojektowaną tak, aby umożliwić odpalanie się granatów, ale to sprawiało, że korzystanie z głównego uzbrojenia było problematyczne. Karabin maszynowy był zamontowany współosiowo z działkiem automatycznym, a oba bronie były zamontowane na czopie i wyposażone w mechanizm podnoszenia i obrotu oraz mechanizmy odpalania montowane w podłodze. Wieża była obracana przez obracające się uzbrojenie, a nie przez broń przymocowaną do obrotowej wieży. Nie było więc pierścienia łożyskowanego ani kosza wieży, a jedynie przedział bojowy w dużej mierze zasłonięty przez zamki broni. Gdy podczas inwazji na Związek Radziecki w 1941 roku uwidoczniono ograniczenia pojazdu, Sd.Kfz. 222 został stopniowo zastąpiony w roli rozpoznawczej przez półgąsienicowy Sd.Kfz. 250, ale wieża i uzbrojenie Sd Kfz 222 zostały czasami zachowane, pomimo jego wad (wariant Sd.Kfz. 250/9 był Sd.Kfz. 250 wyposażony w górną płytę zwieńczoną tą samą kombinacją wieży i działa, co Sd.Kfz 222 zamontowany w Zdobyczne Sd.Kfz 222 były badane przez radzieckich konstruktorów przed stworzeniem podobnego lekkiego samochodu pancernego BA-64. Przód i boki wykonano z 8 mm RHA; Cieńsze płyty o grubości 5 mm chroniły górę, tył i dół. Odlewane porty wizyjne zostały później zastąpione przez porty wycięte w pancerzu. Wieżyczka z otwartym zwieńczeniem wyposażona była w siatki przeciw granatowe z siatki drucianej. Począwszy od 1939 roku, przedni pancerz został zwiększony do 14,5 mm. W 1942 r. Wprowadzono podwozie B; Miał on 30 mm przedniego pancerza, a także mocniejszy silnik. Prezentowany model to Sd. Kfz. 222. Ta wersja pojazdu była uzbrojona w działko automatyczne 2 cm KwK 30 L/55 i jeden karabin maszynowy MG 13; pełne oznaczenie brzmiało Leichter Panzerspähwagen (2 cm). Załoga została zwiększona do trzech osób poprzez dodanie celowniczego i odciążenia dowódcy od tego zadania. W 1938 roku MG 13 został zastąpiony przez MG 34, a w 1942 roku KwK 30 został zastąpiony przez szybciej strzelający KwK 38 tego samego kalibru. Produkcja trwała od 1937 do końca 1943 roku, wyprodukowano co najmniej 990 pojazdów.