AEC ROUTEMASTER

RYS HISTORYCZNY : AEC Routemaster to dwupoziomowy autobus z silnikiem z przodu, zaprojektowany przez London Transport i wyprodukowany przez Associated Equipment Company (AEC) oraz Park Royal Vehicles. Pierwszy prototyp ukończono we wrześniu 1954 roku, a ostatni dostarczono w 1968 roku. Układ pojazdu był wówczas konwencjonalny: z półkabiną, silnikiem umieszczonym z przodu i otwartą tylną platformą, choć wersja wagonowa wyposażona była w tylne drzwi peronowe. Produkowano także pojazdy z wejściem do przodu z drzwiami platformowymi oraz unikalny prototyp z wejściem przednim, z silnikiem zamontowanym poprzecznie z tyłu. Większość Routemasterów została zbudowana dla London Transport, choć niewielkie liczby powstały dla British European Airways i Northern General Transport Company. Łącznie wyprodukowano 2 876 Routemasterów, z których 1 230 nadal istnieje na stan na wrzesień 2024 roku. W 2006 roku Routemaster został wybrany jednym z 10 największych brytyjskich ikon designu, wśród nich Concorde, Mini, Supermarine Spitfire, mapa londyńskiego metra, World Wide Web oraz budka telefoniczna K2. W 2009 roku Routemaster został wybrany przez Royal Mail do emisji ich pamiątkowych znaczków pocztowych „British Design Classics”. Pod koniec lat 2000. rozpoczęto prace nad autobusem New Routemaster, inspirowanym tradycyjnym designem Routemastera. Do służby wszedł w lutym 2012 roku.

OPIS:  AEC ROUTEMASTER

Pierwsze Routemastery weszły do służby w London Transport w lutym 1956 roku, a ostatnie zostały wycofane z regularnej eksploatacji w grudniu 2005 roku, choć dwie historyczne trasy TfL były następnie obsługiwane przez Routemasters w centrum Londynu do 2019 roku. Pionierski projekt, Routemaster przetrwał kilka swoich zastępstw w Londynie, przetrwał prywatyzację dawnych operatorów autobusowych London Transport i był używany przez innych operatorów w całej Wielkiej Brytanii. We współczesnej brytyjskiej eksploatacji autobusów publicznych staroświeckie cechy standardowego Routemastera były zarówno chwalone, jak i krytykowane. Otwarty peron, choć wystawiony na działanie warunków atmosferycznych, umożliwiał wejście i wysiadanie w miejscach innych niż oficjalne przystanki; a obecność konduktora pozwalała na minimalny czas wejścia na pokład i optymalne zabezpieczenie, ale przy wyższych kosztach pracy. W porównaniu z nowoczesnymi autobusami, konstrukcja na wysokiej podłodze była niedostępna dla osób niepełnosprawnych i utrudniała wejście z ciężkim bagażem lub wózkami. Produkcja komponentów mechanicznych odbywała się głównie w zakładzie AEC w Southall (choć znaczna część posiadała silniki Leyland), a konstrukcję nadwozia i końcowy montaż w Park Royal Vehicles. Chociaż przepisy już zezwalały na dwupoziomowe autobusy dwupoziomowe do 30 stóp (9,14 metra) długości, gdy Routemaster wszedł do pełnej produkcji, większość egzemplarzy produkcyjnych miała długość 27 stóp 6 cali (8,38 metra), a wprowadzenie typów „długich” o długości 29 stóp 11 cali (9,12 metra) zostało opóźnione przez opór związków zawodowych wobec dodatkowej pracy konduktorów. London Transport odebrał 2 123 RM i 524 RML. RML był standardowym RM z charakterystyczną i pozornie nie pasującą częścią okienną dodaną pośrodku, dając osiem dodatkowych miejsc siedzących. Nie była to radykalna zmiana, ponieważ wykorzystano modułowe podejście konstrukcyjne Routemastera, które później zostało skopiowane przez innych producentów. Kod RML pierwotnie służył do identyfikacji „Routemaster Leyland”, a to, co stało się RML, pierwotnie oznaczało ER (Extended Routemaster). RM i RML miały przestrzeń pod tylnymi schodami, gdzie konduktor, gdy nie pobierał opłat, mógł stać bez przeszkadzania przy wsiadaniu i wysiadaniu pasażerów. Na RM zapewniono 64 miejsca siedzące (72 na RML).