FERRARI 312 T2

RYS HISTORYCZNY  : Ferrari 312T było projektem Ferrari Formuły 1, opartym na modelu 312B3 z 1974 roku. W różnych wersjach była używana od 1975 do 1980 roku. Został zaprojektowany przez Mauro Forghieriego na sezon 1975 i był to nieskomplikowany oraz czysty projekt, który dobrze reagował na ulepszenia mechaniczne. Seria 312T wygrała 27 wyścigów, cztery tytuły konstruktorów i trzy tytuły mistrza kierowców, co czyni ją najbardziej udanym projektem samochodów w historii Formuły 1. W sezonie 1981 został zastąpiony przez model 126 C, pierwszy turbodoładowany samochód Ferrari F1. Był to także ostatni wolnossący samochód Ferrari F1 aż do Ferrari 640 w 1989 roku, po zakazie turbodoładowanych silników.

OPIS  : FERRARI 312 T2

Prace nad 312T rozpoczęły się w 1974 roku, gdy stało się jasne, że problemy z prowadzeniem ówczesnego podwozia 312B3 nie da się rozwiązać, i konieczne było radykalne przemyślenie. Jak to bywa ze wszystkimi samochodami Ferrari F1 z tamtej epoki, projektem nowego modelu kierował Mauro Forghieri – zdolny włoski inżynier, który zaprojektował zupełnie nowe podwozie i nadwozie oraz przeprojektował zarówno silnik, jak i skrzynię biegów. Samochód został wykonany z aluminiowych paneli na rurowej stalowej ramie, co było typowe dla F1 w tamtym czasie, ale zawierał wiele nowych elementów konstrukcyjnych, z których najciekawszym była poprzeczna skrzynia biegów – litera T w nazwie samochodu oznaczała Trasversale. Konstrukcja skrzyni biegów pozwalała na umieszczenie jej przed tylną osią, co zapewniało niski moment bezwładności. Zawieszenie również znacznie różniło się od 312B3, a przód podwozia był znacznie węższy. Prowadzenie samochodu okazało się z natury neutralne, nie cierpiąc na utrzymującą się podsterowność, która nękała 312B3. Niki Lauda intensywnie testował samochód w przerwie między sezonami, gotowy do pełnoprawnej walki o mistrzostwo. Pierwszy 312T został ukończony jesienią 1974 roku i zaprezentowany prasie w Modenie po zakończeniu sezonu 1974. Jednak zespół używał starego 312B3 w pierwszych dwóch wyścigach sezonu 1975, a dopiero podczas Grand Prix RPA 312T zadebiutował w wyścigu. Występy samochodu w debiutanckim wyścigu były rozczarowujące – samochód Claya Regazzoniego był źle ustawiony, a Niki Lauda cierpiał na brak mocy. Późniejszy test silnika Laudy wykazał problem techniczny. 312T był testowany równolegle z 312B3 na Fiorano, co jednoznacznie udowodniło, że nowszy samochód jest szybszy, i faktycznie wygrał kolejny wyścig, niemistrzowski wyścig International Trophy, z Laudą za kierownicą. W mistrzostwach świata, po powolnym początku sezonu, w którym Brabham, Tyrrell i McLaren stawiali silną rywalizację, Lauda wygrał 4 z 5 wyścigów w połowie sezonu, zanim zdobył tytuł na Monzy, zajmując trzecie miejsce, podczas gdy zwycięstwo Claya Regazzoniego zapewniło Ferrari pierwszy tytuł mistrza konstruktorów od 1964 roku. Lauda wygrał Grand Prix USA na koniec sezonu, potwierdzając wyższość Ferrari w 1975 roku. Przepisy techniczne Formuły 1 zostały zmienione na sezon 1976 – od Grand Prix Hiszpanii w maju wysokie powietrzne skrzynki, które stały się popularne, zostały zakazane. Przepisy pozwoliły więc Ferrari kontynuować korzystanie z 312T w pierwszych trzech wyścigach sezonu 1976 (Lauda wygrał pierwsze dwa, a Regazzoni trzeci), zanim wprowadzono jego następcę, zmodyfikowaną wersję o nazwie 312T2. W wyścigach użyto pięciu podwozi 312T (numery podwozi: 018 021 022 023 024). Ostatni wyścig mistrzostw świata samochodu odbył się podczas Grand Prix Stanów Zjednoczonych Zachód w 1976 roku. Samochód napędzany był mocnym i niezawodnym silnikiem Tipo 015 typu flat-12, który generował około 510 KM. Chociaż musiał przewozić więcej paliwa, oleju i wody niż samochody z silnikiem Cosworth DFV, stosunek mocy do masy płaskiego dwu-silnika był mniej więcej taki sam jak w DFV. „3” oznaczało pojemność silnika samochodu (3 litry), a „12” liczbę cylindrów. Konstrukcja zawieszenia została znacznie zmieniona, aby pasować do nowego podwozia. Taka sama podstawowa metoda projektowania i konstrukcji podwozia była stosowana we wszystkich samochodach serii 312T, choć późniejsze modele przechodziły modyfikacje poprawiające sztywność skrętną. Forgheri i inżynier Ferrari, Walter Salvarani, również opracowali nową skrzynię biegów dla 312T. Jednostka ta była zamontowana za silnikiem w poprzecznej orientacji, przed tylnymi kołami. To przesunęło środek masy samochodu do przodu i obniżyło moment bezwładności biegunowej. Chociaż wszystkie skrzynie 312T używane w zawodach były konwencjonalnymi manualnymi, Ferrari krótko eksperymentowało z półautomatyczną wersją tej skrzyni w 1979 roku. Składała się ona z zmodyfikowanej wersji manualnej skrzyni biegów sterowanej przez wysokociśnieniowy układ hydrauliczny, sterowany przyciskami zamontowanymi na kierownicy. System miał na celu przyspieszenie zmiany biegów i ograniczenie błędów ludzkich.