IFA H6B

RYS HISTORYCZNY : Typ uniwersalnego autobusu produkowanego w dawnej NRD. Projekt został oparty na ciężarówce IFA H6. Prace nad ciężarówką H6 rozpoczęły się podczas II wojny światowej w firmie Vomag (Vogtländische Maschinenfabrik AG) z Plauen w Saksonii. Rozwój H6 kontynuowano w Auto Union w Zschopau i Horch w Zwickau (Zwickau). Od 1952 do 1959 roku H6B był produkowany w VEB Kraftfahrzeugwerk Ernst Grube Werdau (Schumann-Werke Werdau do 1945 roku) z siedzibą w Werdau, zaledwie osiem kilometrów od Zwickau. Oba zakłady stały się częścią IFA, Industrieverband Fahrzeugbau (Stowarzyszenie Przemysłu Motoryzacyjnego). Pierwsze wyprodukowane autobusy oznaczono W 501, z literą W oznaczającą Werdau. Dopiero później autobusy zaczęto nazywać IFA H6B. W 1954 roku rozpoczęto produkcję seryjną w fabryce w Werdau o planowanej rocznej zdolności produkcyjnej 700 autobusów. Jednocześnie jednak produkowano tu również ciężarówki IFA H6 i produkcja nie nadążała. W związku z tym część produkcji została przeniesiona do zakładu w Ammendorf koło Halle (Saksonia-Anhalt). W 1959 roku zaprzestano produkcji tych autobusów.

OPIS  : IFA H6B

Podstawą rozwoju autobusu była produkcja zunifikowanych ciężarówek typu H6, których jednostka napędowa i części podwozia nadawały się również do budowy autobusów. Autobusy zostały oznaczone jako H6B ze względu na identyczną bazę konstrukcyjną z wagonem H6. H oznaczało silnik Horch, numer 6 ładowność samochodu w tonach, a B niemieckie słowo oznaczające autobus. Autobusy IFA H6B wyróżniały się dużą niezawodnością i aż do lat siedemdziesiątych XX wieku z natury należały do krajobrazu NRD. IFA H6B był jednym z najbardziej typowych autobusów wschodnioniemieckich dróg drugiej połowy XX wieku. Był to pojazd dwuosiowy z półsamonośnym nadwoziem typu trambus. Sztywne osie były zawieszone na resorach piórowych. Układ kierowniczy był bez zasilania. Wsiadanie do pojazdu odbywało się przez jedne lub dwoje drzwi, w zależności od konstrukcji. W wersji H6B/S drzwi były sterowane pneumatycznie, w wersji H6B/L drzwi. Dodatkowo kierowca miał własne drzwi w lewej ścianie bocznej, które prowadziły bezpośrednio do jego stanowiska, ponieważ silnik znajdował się nad przednią osią i sięgał daleko w głąb wnętrza pojazdu. W dolnej części nadwozia między przednią i tylną osią znajdował się bagażnik. Wewnątrz autobusu znajdowało się sześć rzędów siedzeń dla 32 (34) pasażerów. Miejska wersja H6B/S (wersja berlińska) miała pojemność 26 pasażerów siedzących i 34 stojących. Standardowe wyposażenie wersji H6B/L obejmowało fotele ze sztucznej skóry z uchwytami bezpieczeństwa. Wnętrze wyłożono drewnem, a wentylację zapewniały dwie klapy dachowe. W przypadku dłuższych dalekich podróży w oknach były zasłony. Obie wersje H6B/S i H6B/L przystosowano do ciągnięcia przyczep autobusowych (HW80 i W701). Moc była przenoszona z silnika za pośrednictwem jednotarczowego suchego sprzęgła, pięciobiegowej manualnej skrzyni biegów i przegubu na tylną oś. Osie zostały wyposażone w koła tarczowe wykonane z blachy stalowej. Przestrzeń dla orientacji linii na przedniej powierzchni miała kształt kanciasty. Prezentowany model to wersja  H6B/L –  autobus międzymiastowy („L” Linienbus) – z przednimi i tylnymi drzwiami zatrzaskowymi. Do czasu spopularyzowania Ikarusów, był to jeden z podstawowych środków transportu na terenie NRD. Autobus produkowało się zarówno w wersjach miejskich, jak i turystycznych, a wiele egzemplarzy doczekało nawet zjednoczenia Niemiec. Po zakończeniu ich aktywnej eksploatacji w regularnej komunikacji, wiele pojazdów zostało przekazanych prywatnym firmom autobusowym lub rolniczym spółdzielniom produkcyjnym, gdzie służyły nawet końca NRD.