NISSAN 240RS

RYS HISTORYCZNY : Nissan 240RS to samochód rajdowy Grupy B, zaprojektowany, opracowany i wyprodukowany przez japońską firmę Nissan na potrzeby Rajdowych Mistrzostw Świata w latach 1983 – 1986. Był oparty na karoserii coupe Nissana Silvia S110 z notchbackiem. Dziś ocalałe samochody wyścigowe są w większości schowane w prywatnych kolekcjach lub muzeach, a samochody homologacyjne są rzadkim widokiem. Samochody wyścigowe z historią udanych zawodów z okresu rzadko pojawiają się na sprzedaż, ale zawsze są popularne, gdy tak się dzieje.

OPIS SZCZEGÓŁOWY : NISSAN 240RS

Najlepszym wynikiem w WRC, w którym brał udział w latach 1983-1986, było 2. miejsce. Masahiro Hasemi, były kierowca wyścigowy i ówczesny kierowca fabryczny Nissana, również brał udział w rozwoju maszyny. Mówi się, że pochodzenie nazwy auta bierze się stąd, że jest on wyposażony w silnik o pojemności 2400 cm3 i maksymalnej mocy 240 koni mechanicznych. Mówi się, że wielkość produkcji wynosi około 200 sztuk, nieznacznie przekraczając 200 wymaganych do certyfikacji grupy B. Sprzedawano głównie modele z kierownicą po lewej stronie, ale istniała niewielka liczba samochodów z kierownicą po prawej stronie. Według jednej z teorii, z całkowitej wielkości produkcji wyprodukowano 150 samochodów z kierownicą po lewej i 50 po prawej stronie, z czego około 30 było używanych w WRC i krajowych mistrzostwach rajdowych. Niewielka liczba została sprzedana w Japonii, głównie osobom zaangażowanym w rajd, ale nie zachowały się żadne szczegółowe zapisy, a dokładna liczba sprzedaży nie jest znana. Silnik FJ24 o pojemności 2340 cm3 i mocy 240 KM był używany w modelu z homologacją 240RS i pojeździe o specyfikacji klienta (model drogowy). Zasilanie paliwem, w tym opisanym później modelem ewolucji, był gaźnik. Samochód fabryczny 240RS miał model ewolucyjny wyposażony w zmodyfikowany FJ24, który generował 265 KM (niektórzy twierdzą, że 280 KM). W modelu Evo hamulce są również wzmocnione wentylowanymi tarczami φ261mm, a hamulec ręczny został zmieniony na hydrauliczny. Wprowadzono takie zmiany, jak np. zwiększenie pojemności zbiornika paliwa o 7L. W modelu Safari Rally z 1985 roku pojemność skokowa została zwiększona do 2391 cm3 poprzez nieznaczne zwiększenie średnicy. Silnik typu FJ24 ma inną konstrukcję niż typ FJ20E sprzedawany w Japonii i nie ma prawie żadnych wspólnych części. W związku z tym istnieje teoria, że jest to znudzona wersja typu FJ20E, ale jest to błąd, a w rzeczywistości jest to silnik wyczynowy, który jest zupełnie inny od typu FJ20E. Chociaż maksymalna moc wynosiła mniej niż 300 koni mechanicznych, wielkość produkcji wynosiła mniej niż 5000 sztuk, więc nie mógł brać udziału w zawodach po 1987 roku, kiedy to zaczęto organizować WRC z pojazdami grupy A. Ponieważ maszyna ta była przeznaczona do zagranicznych zawodów rajdowych, spodziewano się, że zostanie sprzedana za granicą, a nie w Japonii. W związku z tym nie rozważano zniesienia japońskich przepisów dotyczących emisji spalin. W przeciwieństwie do innych modeli drogowych Grupy B, samochody dostosowane do specyfikacji klienta zostały wyprodukowane z konkurencyjnymi specyfikacjami gotowymi do natychmiastowego wejścia do rajdu, w przeciwieństwie do tych, których specyfikacje i modyfikacje wnętrza/nadwozia są odpowiednie do ogólnego użytku. FJ24 jest wyjątkowy w rodzinie FJ, ponieważ wykorzystywał konfigurację tankowania gaźnika Twin Webber zamiast elektronicznego wtrysku paliwa. W FJ24 zastosowano również większe porty, grubsze korbowody i znacznie krótsze tłoki, co skutkowało bardzo wysokim stopniem sprężania wynoszącym 11,0:1. Ten silnik został opracowany wyłącznie z myślą o rajdach. Podczas Festiwalu Nismo w 2006 r. wolontariusze Nissana ukończyli odrestaurowaną maszynę roboczą i przeprowadzili jazdę pokazową. Pojazd ten jest obecnie przechowywany w garażu Nissana Zama Memorial Garage. Ponadto, mimo że jest to konkurencja lokalna, 240RS został zgłoszony do niedawnego Tasmania Rally przez japońskiego entuzjastę i osiągnął dobre wyniki. Rok przed wprowadzeniem na rynek modelu 240RS, samochodu w specyfikacji Grupy 4 wyposażonego w typ LZ20B (215 KM) w modelu Silvia typu S110, który stał się modelem podstawowym, wziął udział w 30. Rajdzie Safari w 1982 roku i zdobył 3. miejsce w klasyfikacji generalnej. Ponadto typ LZ24B, który jest wersją o zwiększonej pojemności skokowej typu LZ20B, został opracowany i zainstalowany w S110 typu Silvia, który również ma specyfikację Grupy 4 i brał udział w kilku rajdach zagranicznych. Mówi się, że były to pojazdy testowe dla modelu 240RS, który miał zostać zapowiedziany w następnym roku. Mimo że Nissan nigdy nie miał zamiaru podbić rajdowego świata, a model 240RS nie mógł w żaden sposób konkurować z B-grupowymi potworami złotej ery rajdów, to okazał się on prawdziwym przebojem japońskiego koncernu. Zdobywając tytuły mistrzowskie na afrykańskim kontynencie, a także odnosząc wiele triumfów w europejskich imprezach, model ten zyskał opinię rajdówki, która przetrwa najgorsze traktowanie w najcięższych warunkach. Za jego kierownicą „oszlifowały” się takie diamenty jak Timo Salonen, Shekhar Mehta, Pentti Airikala czy Tony Pond. W gronie kierowców Nissana 240RS znalazła się również nietuzinkowa postać o polskim nazwisku – James Prochowski. Gdy w latach powojennych sytuacja gospodarcza pozwoliła na ekspansję japońskich firm samochodowych do USA i Europy, szybko stało się jasne, że podbicie tych rynków będzie nie lada wyzwaniem. Mimo niskich cen japońskie samochody były bardziej przedmiotem kpin niż obiektem pożądania. Wybrano więc drogę promocji poprzez sport. Prawdziwym przełomem okazał się debiutujący w 1969 r. model S30 znany pod nazwą handlową Datsun 240Z (na rynku japońskim – Nissan Fairlady Z). Gdy w 1982 r. FIA wywróciła do góry nogami przepisy dotyczące podziału klas, Nissan zadecydował, że najbardziej rozwojową konstrukcją jest przygotowana dla prywatnych kierowców Silvia S110. Największym jednak wyzwaniem okazało się stworzenie samochodu Grupy B. Prototyp nowego Nissana poddano pierwszym testom już na początku 1982 r. podczas rajdu Bahrajnu. Ich wyniki zadecydowały o budowie wymaganych regulaminem 200 egzemplarzy. 1 kwietnia 1982 r. Nissan otrzymał B-grupową homologację, ale nie z takim silnikiem, jakiego życzyliby sobie jego konstruktorzy. Nowe auto homologowane 1 stycznia 1983 r. pod numerem B233 wykorzystywało, jak już wcześniej zakładano, nadwozie Silvii S110. Tym razem jednak pod maską znalazł się specjalnie stworzony do sportu silnik FJ24. Zbudowana w japońskim Tsurumi 4-cylindrowa, rzędowa jednostka DOHC o pojemności 2340 ccm wyposażona została w 2 dwugardzielowe gaźniki Solex 50PHH. Nowe auto ochrzczono mianem Rally & Race Special, co dało chwytliwą nazwę RS240. O sukcesie firmy Bill Blydenstein Racing najlepiej niech świadczy fakt, że w samym tylko 1984 r. sprzedano 42 samochody, a do 1986 r. ponad 70! Lwią część dochodu firmy stanowiła również sprzedaż podzespołów wytwarzanych na potrzeby przygotowania Nissana 240RS w Europie, nieustępujących jakością japońskim produktom.