SAAB 99 EMS

RYS HISTORYCZNY : Saab 99 – samochód osobowy klasy średniej produkowany przez szwedzką markę Saab w latach 1968 – 1984. Pierwszy masowo produkowany pojazd wyposażony w turbosprężarkę. 2 kwietnia 1965 roku podjęto decyzję o rozpoczęciu prac nad stworzeniem nowego samochodu klasy średniej, który docelowo zastąpić miał model 96. Prace projektowe zostały oznaczone kryptonimem „Gudmund”, gdyż 2 kwietnia w Szwecji obchodzi się imieniny Gudmunda. W 1966 roku zaprezentowano pierwszy prototyp nazwany „Paddan” (tłumaczenie na język polski oznacza ropuchę). Było to podwozie z mechanizmami przyszłego modelu 99 ale z nadwoziem przypominającym model 96. W rzeczywistości pojazd był dłuższy i szerszy od modelu 96, a pojazdy testowano wyłącznie w nocy. Późniejszy prototyp zaprezentowany w tym samym roku nazwano „Daihatsu”. Było to auto o docelowym kształcie, które nazwą miało na celu zmylić prasę oraz konkurencję. Testy wytrzymałościowe prototypów przeprowadzone zostały w starym hangarze lotniczym. 22 listopada 1967 roku w Sztokholmie oficjalnie zaprezentowano całkowicie nowy model 99. Rok później auto zostało zaprezentowane podczas targów motoryzacyjnych w Paryżu. Był to ostatni pojazd marki, którego stylizację opracował Sixten Sason.

OPIS SZCZEGÓŁOWY : SAAB 99 EMS

Saab jako firma lotnicza opracowując model 99 postawiła przy projektowaniu karoserii na aerodynamikę. Saab 99 został zaprojektowany z myślą o zapewnieniu jak najlepszej ochrony podczas zderzeń i dachowania. Dowodem solidności konstrukcji jest przeprowadzony test polegający na zrzuceniu samochodu kołami do góry z wysokości około dwóch metrów, który zakończył się utrzymaniem linii dachu. Bezpieczeństwo gwarantowały również seryjnie montowane pasy. Saab 99 był bardzo dobrze zabezpieczony antykorozyjnie, a ciekawym rozwiązaniem jest ukrycie przewodów hamulcowych we wnętrzu auta, co niweluje ryzyko ich uszkodzenia. Samochód wyposażony był także m.in. we wskaźnik ekonomicznej jazdy oraz będącą znakiem rozpoznawczym Saaba, stacyjkę umieszczoną pomiędzy fotelami, która jest jednocześnie zabezpieczeniem pojazdu. Stacyjkę po raz pierwszy w takim miejscu umieszczono właśnie w modelu 99. Zespół projektowy uznał, że stary dwusuwowy silnik Saaba jest zbyt słaby i przestarzały do modelu 99. Po konsultacjach odnośnie do możliwości skonstruowania nowej jednostki z brytyjską firmą Riccardo zdecydowano zakupić jednostkę u innego producenta. Wybrano brytyjskiego Triumpha i jego czterocylindrowe silniki benzynowe zwane „slant four” z powodu skośnego umieszczenia w komorze silnika o pojemnościach 1.5 l, 1.7 l i 1.85 l. W 1972 roku Saab stworzył na bazie silnika 1.85 własną konstrukcję o pojemności 2.0 l i mocy 110 KM. Ten właśnie silnik montowano do nowej wersji EMS (Electronic-Manual-Special) z elektronicznie sterowanym sprzęgłem. W 1974 roku do dotychczasowych dwu i czterodrzwiowych sedanów dołączyła 3-drzwiowa wersja hatchback. W 1969 roku w pojeździe pojawiły się reflektory włączane i wyłączane stacyjką umieszczoną pomiędzy przednimi fotelami przy dźwigni zmiany biegów. Rok później wprowadzono wycieraczki oraz spryskiwacze przednich reflektorów. W 1971 roku samochód jako pierwszy na świecie został wyposażony w zderzaki pochłaniające siłę uderzenia przy prędkości do 8 km/h oraz podgrzewane przednie fotele. W 1978 roku wprowadzono elektrostatyczny filtr zatrzymujący zapachy i pyłki próbujące dostać się do kabiny, a w 1976 roku jako jeden z pierwszych zainstalował trójdrożne katalizatory spalin wyposażone w Sondy Lambda. EMS – wprowadzony w 1972 roku model EMS (Electronic fuel injection Manual transmission Special) był bardziej sportowym modelem, który początkowo był dostępny tylko w wersji dwudrzwiowej. Silnik był wyposażony w latach 1972-1974 w Bosch D-jetronic, a od 1975 roku w mechaniczny wtrysk paliwa Bosch K-Jetronic. Pomimo zmiany układu paliwowego, w nazwie modelu zachowano literę „e”. W 1977 roku EMS stał się dostępny w trzydrzwiowym nadwoziu typu „kombi”, które zostało wprowadzone do standardowych modeli w 1974 roku (1978 w USA). Miał sztywniejsze zawieszenie i był sprzedawany w kolorze żółtym lub miedzianym koralowym metalicznym w 1973 roku, srebrnym lub pomarańczowym Sunset w 1974 roku, czarnym lub srebrnym w 1975 i 1976 roku, czarnym, srebrnym lub czerwonym Cardinal w 1977 roku i srebrnym lub czerwonym Cardinal w 1978 roku. Nowy szwedzki silnik miał pojemność skokową 1985 cm³, co dawało 108 KM (81 kW) i prędkość maksymalną 170 km/h. Emblemat na grillu różnił się od bardziej podstawowych modeli tylko w 1973 i 1974 roku. Inne funkcje na przestrzeni lat obejmowały szybszy układ kierowniczy, luksusowe wnętrze, koła do piłki nożnej, wyłożony dywanem bagażnik i przednią zaporę powietrzną. W 1977 roku powiększono przednie lampy i tylne światła sedana. Wymienione zostały gumowe listwy na zderzakach. Seria „One Hundred ” samochodów Turbo z floty testowej była dystrybuowana na całym świecie. Samochody były produkowane głównie z trzy- i dwudrzwiowych modeli EMS, ale produkowano również kilka samochodów czterodrzwiowych, a nawet pięciodrzwiowych. Modele cztero- i pięciodrzwiowe były testowane głównie przez policję w Szwecji, Finlandii i Szwajcarii.