FSO DAEWOO ESPERO

RYS HISTORYCZNY  : Daewoo Espero – samochód osobowy klasy średniej produkowany pod południowokoreańską marką Daewoo w latach 1990–1999. Nazwa Espero pochodzi z języka hiszpańskiego i oznacza czekam. Na rynkach hiszpańskojęzycznych był oferowany pod nazwą aranos. We wrześniu 1991 roku Espero trafiło do sprzedaży zarówno w rodzimej Korei Południowej, jak i innych rynkach Azji Wschodniej. W 1995 roku poszerzono zasięg rynkowy także o Australię. Były to tylko wersje CD z silnikami o pojemności 1,8 i 2,0 dm³. W 1993 roku pojazd przeznaczony na rynek koreański przeszedł pierwszy lifting. Wersja sprzed 1993 roku wyróżniała się innymi światłami tylnymi oraz brakiem logo na masce samochodu. W marcu 1995 roku rozpoczęto sprzedaż Espero w krajach Wspólnoty Europejskiej. W Polsce pierwsze Daewoo Espero zostały przekazane klientom w maju 1995 roku. Importem i dystrybucją koreańskich samochodów zajmowała się firma Ticar z Warszawy, działającą w ramach holdingu Polmot. W 1996 roku, po wykupieniu przez Daewoo Fabryki Samochodów Osobowych w Warszawie, rozpoczęto montaż w Polsce. Jako że termin espero oznacza w jęz. hiszpańskim czekam, producent uznał, że zastosuje dla tego rynku inną nazwę Daewoo Aranos o neutralnym znaczeniu.

OPIS  : FSO DAEWOO ESPERO

Pojazd konstrukcyjne bazuje na rozwiązaniach podwoziowych Opla Ascony. Samochód zaprojektowany został z myślą o rodzinach średniej wielkości, cechował się aerodynamicznym nadwoziem (opór powietrza Cx=0,29) zaprojektowanym przez studio Bertone. Projekt ten początkowo był skierowany dla Citroëna, lecz Francuzi nie byli nim zainteresowani. Został on jednak zaakceptowany przez południowokoreański koncern Daewoo i zaprezentowany w sierpniu 1990 roku. Jak wskazuje liczba sprzedanych pojazdów, mimo bardzo niskiej ceny (w roku 1999 Espero 1.8 kosztowało 33 600 zł, mniej niż np. o wiele mniejszy Fiat Siena) przy bogatym wyposażeniu standardowym, model ten nie zdobył oczekiwanej popularności jako samochód rodzinny. Był natomiast chętnie kupowany przez taksówkarzy. Daewoo Espero montowano w Polsce w standardzie SKD przez Daewoo-FSO w latach 1996–1999. Planowano, że rocznie będzie powstawać do 20 tys. sztuk. Ze względu na niższy od przewidywanego popyt w kolejnych latach zmontowano: 1996 – 7512 sztuk, 1997 – 7936 sztuk, 1998 – 3172 sztuki, 1999 – 1956 sztuk. W sumie w Daewoo-FSO zmontowano 20 573 egzemplarze, a w latach 1995–1999 przekazano polskim klientom 21 628 Espero. Opcjonalnie pojazd wyposażyć można było m.in. w poduszkę powietrzną kierowcy. Wersje przeznaczone na rynek koreański wyposażone były w inne koło kierownicy oraz elektroniczny prędkościomierz. W Polsce były tylko dwa modele, GLX i CD. Podstawowy model „GLX” był wyposażony w silnik DOHC o pojemności 1,5 litra, trójramienną kierownicę, elektryczne szyby, kołpaki, (niektóre) trzecie światło hamowania i plakietkę „DOHC 16V” z tyłu (ze względów kolorystycznych plakietka jest, jeśli samochód jest biały i biały, jeśli samochód jest w innym kolorze). W modelu GLX nie były dostępne żadne poduszki powietrzne. Droższy model „CD” był wyposażony w silnik 1.8 SOHC lub 2.0 SOHC, czteroramienną kierownicę z (niektórymi) poduszkami powietrznymi kierowcy (choć niektóre nadal miały trzyramienną) i (niektórymi) klimatyzacją. Espero były jednak chwalone za trwałość i długotrwałą niezawodność, dlatego często korzystali z nich taksówkarze. Produkcja rozpoczęła się w 1996 roku. Bardzo szybko w tym samym roku przeprowadzono facelifting (zmienione lusterka zewnętrzne i błotniki kierunkowskazów). Polska była jedynym krajem, który oferował espero najdłużej w produkcji, która zakończyła się w grudniu 1999 roku. W 2000 roku ostatnie egzemplarze można było nabyć w salonach. Nic dziwnego, że zainteresowanie językiem espero spadło, skoro Nubira była w Polsce niezwykle popularna, a Nubira II została zapowiedziana w 2000 roku. Kiedy w styczniu 1996 roku Auto Świat testował Espero 2.0 CD, twierdzili, że jest przyzwoity w prowadzeniu, przestronny i ma przestarzały wystrój wnętrza z lat 80-tych. W ich konkluzji lepiej radzili sobie jego dalekowschodni konkurenci (Nissan Primera, Mazda 626) i fakt, że „atrakcyjne ceny i bogate wyposażenie przekonają ich do »koreańskiego« – a to nie jest dziś najgorszy argument”.